[سوره النساء (4): آيات 23 تا 25]
حُرِّمَتْ عَلَيْكُمْ أُمَّهاتُكُمْ وَ بَناتُكُمْ وَ أَخَواتُكُمْ وَ عَمَّاتُكُمْ وَ خالاتُكُمْ وَ بَناتُ الْأَخِ وَ بَناتُ الْأُخْتِ وَ أُمَّهاتُكُمُ اللاَّتِي أَرْضَعْنَكُمْ وَ أَخَواتُكُمْ مِنَ الرَّضاعَةِ وَ أُمَّهاتُ نِسائِكُمْ وَ رَبائِبُكُمُ اللاَّتِي فِي حُجُورِكُمْ مِنْ نِسائِكُمُ اللاَّتِي دَخَلْتُمْ بِهِنَّ فَإِنْ لَمْ تَكُونُوا دَخَلْتُمْ بِهِنَّ فَلا جُناحَ عَلَيْكُمْ وَ حَلائِلُ أَبْنائِكُمُ الَّذِينَ مِنْ أَصْلابِكُمْ وَ أَنْ تَجْمَعُوا بَيْنَ الْأُخْتَيْنِ إِلاَّ ما قَدْ سَلَفَ إِنَّ اللَّهَ كانَ غَفُوراً رَحِيماً (23) وَ الْمُحْصَناتُ مِنَ النِّساءِ إِلاَّ ما مَلَكَتْ أَيْمانُكُمْ كِتابَ اللَّهِ عَلَيْكُمْ وَ أُحِلَّ لَكُمْ ما وَراءَ ذلِكُمْ أَنْ تَبْتَغُوا بِأَمْوالِكُمْ مُحْصِنِينَ غَيْرَ مُسافِحِينَ فَمَا اسْتَمْتَعْتُمْ بِهِ مِنْهُنَّ فَآتُوهُنَّ أُجُورَهُنَّ فَرِيضَةً وَ لا جُناحَ عَلَيْكُمْ فِيما تَراضَيْتُمْ بِهِ مِنْ بَعْدِ الْفَرِيضَةِ إِنَّ اللَّهَ كانَ عَلِيماً حَكِيماً (24) وَ مَنْ لَمْ يَسْتَطِعْ مِنْكُمْ طَوْلاً أَنْ يَنْكِحَ الْمُحْصَناتِ الْمُؤْمِناتِ فَمِنْ ما مَلَكَتْ أَيْمانُكُمْ مِنْ فَتَياتِكُمُ الْمُؤْمِناتِ وَ اللَّهُ أَعْلَمُ بِإِيمانِكُمْ بَعْضُكُمْ مِنْ بَعْضٍ فَانْكِحُوهُنَّ بِإِذْنِ أَهْلِهِنَّ وَ آتُوهُنَّ أُجُورَهُنَّ بِالْمَعْرُوفِ مُحْصَناتٍ غَيْرَ مُسافِحاتٍ وَ لا مُتَّخِذاتِ أَخْدانٍ فَإِذا أُحْصِنَّ فَإِنْ أَتَيْنَ بِفاحِشَةٍ فَعَلَيْهِنَّ نِصْفُ ما عَلَى الْمُحْصَناتِ مِنَ الْعَذابِ ذلِكَ لِمَنْ خَشِيَ الْعَنَتَ مِنْكُمْ وَ أَنْ تَصْبِرُوا خَيْرٌ لَكُمْ وَ اللَّهُ غَفُورٌ رَحِيمٌ (25)
23- بر شما حرام شده‏اند مادرانتان و دخترانتان و عمه- هايتان و خاله‏هايتان و دختران برادر و دختران خواهر و مادرانى كه شيرتان داده‏اند و خواهران همشيرتان و مادران زنانتان و دختران زنانتان كه در كنارتان تربيت يافته‏اند- از زنان خودتان كه با آنها نزديكى كرده‏ايد و اگر با آنها نزديكى نكرده باشيد پس بر شما گناهى نيست (كه با ايشان ازدواج كنيد) و زنان حلال پسران شما كه از پشت شمايند (بر شما حرام‏اند) و اينكه دو خواهر را با هم بگيريد (نيز حرام است) مگر آنكه پيش از اين گذشت. براستى خدا آمرزگار مهربان است.
24- و زنان شوهردار (نيز ازدواجهاى ممنوع كه در آيين موسى وجود داشته، در سفر لاويان تورات قسمت 18 (از آيه 6 تا 23) آمده است.- در جمله «الا ما قد سلف مگر آنكه از پيش گذشت» مقصود تنفيذ بقاياى آن در قوانين اسلامى نيست بلكه مراد اينست كه بر گذشته‏هاى دوره جاهليت مؤاخذه نيست. بر شما حرامند) مگر آنكه دستهاى راست شما مالك آن باشد (اين) نوشته (حكم) خداست بر شما، و براى شما آنچه جز اين است حلال شده است كه با (دادن) اموال خود آنها را براى زناشويى- نه براى زنا- خواستار شويد.

  
   
پس آنكس از زنان را كه به متعه گرفته‏ايد، پاداش آنها را بواجب بدهيد- و پس از (مقرر كردن) مهر واجب در آنچه با هم رضايت داديد، گناهى بر شما نيست. براستى خدا داناى حكيم است. 
با اين ترتيب ازدواج با زن شوهردار حرام است مگر در مورد زنى كه (يمين انسان مالك اوست) يعنى در جنگ مذهبى اسير مسلمانان شده است. زن يا شوهر حق دارند كه پس از مراسم ازدواج رقم مهريه را با توافق تغيير دهند. احصان: در لغت يعنى:
 «زنى را بهمسرى دائم خود در آوردن» وظيفه مسلمان است و اين كلمه مشتق از (حصن) است يعنى: «دور از دسترس شد، در امان شد ...» و بنابراين احصان يعنى زنى را بخود اختصاص دادن و او را از آميزش ديگران براى هميشه باز داشتن، اين احصان براى زن حقوقى و براى مرد تعهداتى بوجود مى‏آورد و در اسلام اين تعهدات بسيار مهم و ضرور است در حاليكه در روزگار جاهليت قبايل عرب چنين تعهداتى را نمى‏پذيرفتند و انواع بدكاريها، در ميان ايشان رايج بود.
مترجمان طبرى (محصنات من النساء) را به (پاكيزگان از زنان) و ميبدى به (زنان شوى‏مند) و كاشفى به (زنان شوهردار) ترجمه كرده‏اند. ترجمه تحت لفظى (ان تبتغوا باموالكم محصنين غير مسافحين) چنين است (كه بجوييد با دارايى‏هايتان همسر خواهان، نه زناكنان). در عبارت (فما استمتعتم به) مفسران اختلاف دارند گروهى آنرا آيه محكمه دانند و گروهى منسوخ شمارند، بعقيده ابن عباس محكمه است و رخصت نكاح متعه كه عوام صيغه گويند بدينگونه است كه مرد زنى خواهد براى زمان معلوم و با اجر معلوم. و پس از سر آمدن آن زمان- زن مالك خويش است و اگر خواهد، از مرد مفارقت كند و اگر از موات الاقرباء باشد عدت وى آنست كه تا دو «قرء» باز برد يعنى (تا دو حيض صبر كند) و گر نه عدت وى يك ماه و نيم است تا رحم پاك شود و اگر از متعه فرزندى آيد. توارث ميان او و پدر و مادر ثابت است.
25- و هر كس از شما توانايى مالى ندارد كه زنان آزاد مؤمن را بهمسرى در آورد از دختران مؤمنى بزنى بگيرد كه دستهاى راست شما مالك آن باشد و خدا بايمان شما داناتر است بعض شما از بعض ديگرند پس آنها را با اجازه كسانشان بهمسرى در آوريد و مهريه آنها را بنيكى بدهيد (بشرط اينكه) همسرانتان باشند نه زنان نامشروع و نه دوست گرفتگان (پنهانى) پس چون بهمسرى در آمدند اگر بزشتكارى گراييدند بر آنها نصف عذابى است كه بر زنان آزاد است. اين براى كسى از شما است كه از گناه (زنا) بيم داشته باشد و اگر شكيبا باشيد برايتان بهتر است و خدا آمرزگار مهربان است

منبع: ترجمه رهنما، ج‏1، ص: 359