(اوّل) ترك نكاح كردن جهت ترسيدن از پريشانى و مفلسى.
 (دوّم) نكاح كردن بقصد مال و جمال چه در حديث از ائمه معصومين عليهم السّلام وارد شده كه اگر كسى زنى را بقصد مال و جمال نكاح كند از هر دو محروم مى‏شود و اگر بقصد سنّت حضرت پيغمبر صلّى اللَّه عليه و آله نكاح كند حضرت حق سبحانه و تعالى هر دو را به او روزى كند.
 (سيّم) عقد كردن در وقتى كه قمر در برج عقرب باشد.
 (چهارم) عقد كردن در سه روز آخر ماه.
 (پنجم) ترك بسم اللَّه كردن در حالت دخول.
 (ششم) زياده از دو روز طعام دادن.
 (هفتم) در حال جماع نگاه به فرج زن كردن و كراهت ديدن اندرون آن بيشتر است و بعضى از مجتهدين اين را حرام مى‏دانند و در حديث آمده كه اگر فرزندى در اين حال حاصل آيد كور خواهد آمد.
 (هشتم) سخن گفتن در حال جماع خصوصا مرد را مگر ذكر خداى تعالى چه در حديث آمده كه اگر در حال جماع سخن گويند فرزندى كه حاصل شود گنگ خواهد بود.
 (نهم) طعام عروسى را مخصوص مالداران ساختن امّا اگر بعضى مفلس و بعضى مالدار باشند جايز است.
 (دهم) رفتن به مجلس عروسى كافر.
 (يازدهم) غارت كردن آن چه در عروسى نثار كنند هر گاه ندانند كه صاحب آن راضى نيست.
 (دوازدهم) شوهر كردن زن مرد فاسق را خصوصا اگر شراب خوار يا سنّى يا مستضعف باشد.
 (سيزدهم) نكاح كردن زنانى كه سياه باشند سواى زنان نوبى.
 (چهاردهم) نكاح كردن زنى كه سفيه يا احمق باشد.
 (پانزدهم) نكاح كردن زنان فاحشه و بعضى از مجتهدين اين را حرام مى‏دانند هر گاه توبه ظاهر نكرده باشد.
 (شانزدهم) نكاح كردن زنان ديوانه و سليطه و حسود و بد خلق و عقيم.
 (هفدهم) زنى را كه اراده نكاح او داشته باشد صريح گفتن كه جماعى كه ترا راضى كند در نزد منست يا به كنايه گفتن كه من بسيار جماعم.
 (هجدهم) عقد كردن زنى كه او را زايانيده و تربيت كرده باشد و بعضى از مجتهدين اين را حرام مى‏دانند.
 (نوزدهم) نكاح كردن دختر زنى كه او را زايانيده و تربيت كرده باشد.
 (بيستم) نكاح كردن دختر زنى كه پدر او آن زن را خواسته باشد و بعد از آن كه او را طلاق داده باشد از شوهر ديگر بهم رسيده باشد.
 (بيست و يكم) نكاح كردن زنى كه با مادر او يك شوهر كرده باشد غير از پدر او.

   
(بيست و دوّم) نكاح كردن دختر بكر بى‏رخصت پدر او.
 (بيست و سيّم) نكاح كردن خواهر زنى كه او را طلاق باين داده باشد فى الحال بر قول بعضى از مجتهدين.
 (بيست و چهارم) منع كردن زن از عيادت و تعزيت خويشان.
 (بيست و پنجم) ريختن منى در غير فرج زن آزادى كه بعقد دوام او را خواسته باشد بى‏اذن او و بعضى از مجتهدين اين را حرام مى‏دانند و هر گاه اين عمل كند سنّت است كه ده مثقال طلا ديت نطفه بان زن دهد امّا در متعه و شير دهنده و عقيم و زنان مسن و سليطه و كنيز بى‏اذن ايشان جايز است.
 (بيست و ششم) خوابيدن ميان دو زن آزاد امّا ميان دو كنيز مكروه نيست

منبع: جامع عباسى و تكميل آن (محشى)، ج‏2، ص: 268