. (اوّل) خواستگارى كردن پيش از عقد.
 (دوّم) دو ركعت نماز گذاردن پيش از عقد.
 (سيّم) استخاره كردن.
 (چهارم) بعد از نماز و استخاره دعاى منقول خواندن.
 (پنجم) دو ركعت نماز حاجت گذاردن.
 (ششم) دعاى برآمدن حاجت كردن.
 (هفتم) اختيار دختر بكر نمودن.
 (هشتم) اختيار زنى كردن كه از شأن او زاييدن باشد يعنى خويشان او زاينده باشند.
 (نهم) اختيار زن صاحب اصل كردن يعنى زنى را بخواهد كه پدر و مادر او صالح و مؤمن باشند.
 (دهم) اختيار زن صاحب جمال كردن به شرطى كه مهر او كم باشد و قصد جمال او نكند.
 (يازدهم) اختيار زنى كردن كه خويش او باشد جهت صله رحم خلاف مر سنّيان را كه ايشان نكاح خويشان را مكروه مى‏دانند.
 (دوازدهم) اختيار مؤمنه كردن زيرا كه نكاح زنى كه سنّى باشد مكروه است.
 (سيزدهم) عقد را در نكاح دائمى ظاهر كردن.
 (چهاردهم) گواه گرفتن بر عقد.
 (پانزدهم) خطبه خواندن پيش از عقد و مى‏بايد كه اين خطبه مشتمل باشد بر حمد خداى تعالى و صلوات بر حضرت رسالت پناه و ائمه معصومين عليهم السّلام و گفتن الحمد للّه كافيست و بعضى از سنّيان خطبه خواندن را واجب مى‏دانند.
 (شانزدهم) شب عقد كردن خلاف مر سنّيان را كه ايشان در روز جمعه سنّت مى‏دانند.
 (هفدهم) ديدن روى و دستهاى زنى كه اراده نكاح او داشته باشد و ايستاده و نشسته ديدن او.
 (هجدهم) طعام دادن جماعتى از فقراى مؤمنان يك روز يا دو روز و بعضى از سنّيان اين طعام دادن را واجب مى‏دانند و سنّت است كه اين طعام دادن در روز باشد.
 (نوزدهم) اجابت كردن و رفتن به مجلس عروسى و خوردن طعام آن اگر چه روزه سنّتى داشته باشد خصوصا اگر داند كه افطار نكند صاحب طعام آزرده مى‏شود و امّا اگر مجلس عروسى مشتمل باشد بر چيزهاى حرام رفتن به آنجا حرام است مگر آن كه كسى «2» باشد كه او را از آن منع تواند كرد يا آن كه بواسطه خاطر او چيزهاى حرام را برطرف كند و اگر ندانسته
بان مجلس رود پس اگر قدرت داشته باشد واجبست كه برخيزد و برود و اگر رفتن از آن مجلس دشوار باشد در نشستن آنجا گناه ندارد و اگر مجلس عروسى مشتمل بر صورتهاى سايه دار باشد بعضى از مجتهدين برآنند كه اگر آن صورتها در قاب و قالى و فرش باشد جايز است رفتن بآن مجلس و بعضى گفته‏اند كه اگر بر بالش باشد نيز رفتن به آنجا جايز است و اگر دو كس به يك دفعه كسى را به عروسى خبر كنند به خانه آن كسى رود كه به خانه او نزديكتر باشد.
 (بيستم) رخصت خواستن «1» از پدر در عقد كردن دختر بكر.
 (بيست و يكم) وكيل كردن زن برادر بزرگ را در عقد كردن هر گاه پدر نباشد.
 (بيست و دويّم) اختيار كردن عقد برادر بزرگ اگر هر يك از برادران او را جهت شخصى عقد كرده «2» باشند.
 (بيست و سيّم) دو ركعت نماز گذاردن هر يك از زن و شوهر پيش از دخول.
 (بيست و چهارم) دعاى منقول خواندن بعد از نماز هر يك از ايشان را.
 (بيست و پنجم) امر كردن مردمانى كه آنجا حاضر باشند در وقت دعا خواندن بانكه آمين گويند.
 (بيست و ششم) دست بر پيشانى زن نهادن و روى او را بقبله كردن پيش از دخول و دعاى منقول خواندن و طلبيدن فرزند صالح و تمام اعضا و موزه‏هاى زن را از پاى او كندن و پاهاى او را باب شستن و در دور خانه ريختن كه بركات بسيار بوقوع آن افعال در آن خانه به همرسد.
 (بيست و هفتم) دخول كردن در شب.
 (بيست و هشتم) در وقت دخول و بعد از دخول بسم اللَّه الرّحمن الرّحيم گفتن.
 (بيست و نهم) با وضو بودن هر يك از زن و شوهر.
 (سى‏ام) غلام خود را رخصت نكاح دادن اگر خواهد كه نكاح كند.
 (سى و يكم) منى را در خارج فرج ريختن هر گاه كنيز حامله خريده باشد و بعد از چهار ماه خواهد كه با او دخول كند.
 (سى و دوّم) مشخّص كردن مهر پيش از دخول اگر در وقت عقد مشخّص نكرده باشند.
 (سى و سيّم) بيشتر از يك زن آزاد نخواستن.
 (سى و چهارم) چشم خود را در وقت جماع پوشيد

منبع: جامع عباسى و تكميل آن (محشى)، ج‏2، ص: 266