اگرچه از نظر فقهی وظیفۀ خاصی بر عهدۀ هر یک از مادر شوهر و عروس نسبت به یکدیگر نیست و وظیفۀ این دو نسبت به همدیگر همسان با وظایف دختر نسبت به مادرش یا مادر نسبت به فرزندنش نیست.


اما از منظر اخلاقی در دین مبین اسلام اگرچه همۀ انسان ها نسبت به یکدیگر وظیفه دارند که خیر خواه هم باشند و اساس و معیار روابط آنان بر اصل محبت و تعاون و همکاری باشد که حاجتی را از همدیگر بر آورده سازند، اما این وظیفه در مورد سؤال دو صد چندان می شود؛ زیرا شکی نیست که ارتباط مادر شوهر و عروس همسان با روابط مردم عادی نیست و این دو به جهت خویشاوندی سببی باید نسبت به یکدیگر محبت بیشتری را روا دارند. علاوه بر این که گاهی نبود یک رابطۀ محبت آمیز و عاطفی بین این دو به آزار و اذیت شوهر یا اذیت شوهر نسبت به مادرش منجر می شود که اینها مورد نهی خداوند و شارع مقدس قرار گرفته است.


از آموزه های دینی استفاده می شود که در روابط همۀ انسان ها مخصوصا مادر شوهر و عروس باید این اصل حکم فرما باشد که «بر مردم بپسند آنچه را بر خود مى‏پسندى»؛ یعنی عروس باید نسبت به مادر شوهرش همان رفتاری را روا دارد که دوست دارد در آینده اگر عروسی گرفت، عروسش با او داشته باشد و همین طور مادر شوهر؛ همان گونه با عروسش رفتار کند که در دورانی که عروس خانواده ای بود، دوست می داشت مادر شوهرش با او انجام دهد