باب اوقاتى كه همبسترى در آن كراهت دارد
1- سليمان بن جعفر جعفرى گويد: از موسى بن جعفر عليهما السّلام شنيدم كه ميفرمود: هر كس در محاق ماه (دو شب آخر ماه كه قمر در كره زمين ديده نميشود) با عيال خود همبستر شود بايد خود را آماده سقط شدن فرزند بنمايد (فرزند سقط شده و باقى نمىماند).
(2) - عمرو بن عثمان گويد: از امام باقر عليه السّلام پرسيدم: آيا همبسترى در ساعتى از ساعات مكروه است؟ فرمود: آرى، در شبى كه ماه بگيرد (خسوف) و روزى كه خورشيد بگيرد (كسوف)، و ما بين غروب آفتاب تا غايب شدن سرخى در آسمان، و ما بين طلوع فجر تا طلوع خورشيد، و در هنگامى كه باد سياه يا سرخ و يا زرد مىوزد،همچنين در موقع زلزله، و رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله شبى با يكى از همسرانش در بستر بود كه ماه گرفت حضرت بستر را ترك نمود، همسرش پرسيد: آيا از من رنجيده شدهايد؟ فرمود: نه، خدايت رحمت كند، خوش ندارم در حالى كه اين پديده در آسمان پيش آمده به خوشگذرانى بپردازم، و براستى كه خداوند ملامت فرموده و گويد: «إن يروا كسفا من السّماء ساقطا يقولوا سحاب مركوم ...» و بخدا سوگند اگر در چنين اوقاتى هر كس كه اين حديث را شنيده باشد انعقاد نطفه نمايد آنچه آرزو كرده در چنين فرزندى نخواهد ديد (يعنى خيرى در او نيست).
2- و امام صادق عليه السّلام فرمود: در شب اوّل و شب وسط و شب آخر هر ماه مجامعت مكن، زيرا هر كس در اين اوقات چنين كند بايد خود را آماده سقط فرزند نمايد، و چنانچه سقط نشود بعيد نيست كه مجنون يا ديوانه بدنيا آيد، آيا نديدهاى كه ديوانه در اوّل و وسط و آخر هر ماه ديوانگيش تشديد مىشود.
3- و نيز آن حضرت عليه السّلام فرمود: در هنگامى كه خورشيد در حال فرو رفتن در افق است و نيز وقت طلوعش كه در اين دو وقت كه رنگ آفتاب مايل بزردى است مجامعت مكروه است.4- و محمّد بن فيض از امام صادق عليه السّلام پرسيد آيا در حالى كه عريان باشم مىتوانم با حلالم همبستر بشوم؟ فرمود: نه، و رو بقبله و پشت بقبله نيز مباش.
5- و نيز آن حضرت عليه السّلام فرمود: در كشتى جماع مكن.
6- و رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله فرمود: مكروه است مرد با زوجه خويش پس از آنكه محتلم شده همخوابگى كند مگر اينكه از جنابت احتلام غسل نمايد، و اگر غسل نكرده مجامعت نمايد چنانچه فرزندى مجنون (ديوانه) بدنيا آمد كسى را جز خود ملامت نكند.
7- و نيز آن حضرت صلّى اللَّه عليه و آله فرمود: هر كس با همسر خويش در حال حيض مجامعت نمايد و فرزندش با بيمارى جذام يا برص و پيسى متولّد شود جز خود كسى را ملامت نكند.
منبع:من لا يحضره الفقيه-ترجمه غفارى، ج5، ص: 39