آرايش براي همسر
انسانها فطرتاً زيبادوست و طينت طلباند، اما زن از آنجا که مظهر جمال و محبوب بودن است، علاقة او به زيور، آرايش و خودنمايي بيشتر از مرد ميباشد و از طرفي مرد نيز ميخواهد همسرش را آراسته به زيور و آرايش ببيند.
به عبارت ديگر خالق هستي به منظور حفظ و استحکام بنيان خانواده، طبيعت زن را هلاقمند به زيورآلات و آراستن خويشتن قرار داد تا در پرتو آن، عشق و دلدادگي همسرش را بيشتر کرده و محبوبيتش نزد او هميشگي باشد و در نتيجه مرد نسبت به خانواده و تعهدهايش وفادار بماند. از طرف ديگر زن را به سلاح عفاف و حيا مجهز نمود تا تعديل و کنترلکنندة خصلت زينتخواهي و خودنمايي او باشد.
بديهي است اگر اين عفت و حياي زن نابود يا کاسته شود، در خودآرايي و جلوهگري راه افراط و زيادهروي را خواهد پيمود و اين عمل به خارج از خانه و ايجاد تحريک جنسي در جامعه کشيده خواهد شد، که از عواقب خطرناک آن انحطاط و سقوط مقام معشوق و محبوب بودن زن و فروريختن بنيان خانواده يا ايجاد اختلاف و شکاف ميان آنها ميباشد.
تاکيد اسلام به زيباسازي زن و شوهر براي يکديگر به ويژه خودآرايي زن در محيط خانواده و قراردادن ثواب و پاداش و فضيلتهاي زياد براي آن، مبتني براين نياز زن و مرد است تا در پرتو تامين درست آن، از تعدي، انحراف، بيراهه رفتن و خودنمايي در جامعه جلوگيري شود.
