چشم‏چرانى، ضررهاى دنیوى و اخروى فراوانى دارد. ضررهاى اخروى آن، عذاب‏هاى شدید و دردناکى است که در دوزخ نصیب انسان خواهد شد. در صحراى محشر شخص چشم چران، به صورت میمون محشور خواهد گشت. بعضى ضررهاى دنیوى آن عبارت است از:

الف- عدم اعتبار و آبرو نزد دیگران،

ب- مشغولیت ذهن و دل زیرا با نگاه‏هاى حرام، دل آدمى گرفتار مى‏گردد و این گرفتارى موجب مى‏شود که آرامش و راحتى از دل بیرون رود و همیشه انسان به نوعى بیمارى روحى مبتلا گردد. یکى از نشانه‏هاى این بیمارى، اضطراب و احساس پوچى و سردرگمى روحى است. اگر چشم‏چرانى هیچ ضررى غیر از این ضرر نمى‏داشت،


کافى بود که انسان از نگاه حرام به نامحرم خوددارى کند. اما در باب کنترل چشم گفتنى است که اگر نگاه شما به صورت خیره و عمدى نیست و در اثر برخوردهاى اجتماعى ایجاد مى‏شود، به آن حساس نباشید اما اگر به صورتى است که گناه تلقى مى‏شود، براى درمان آن باید مراحلى را طى کنید. در مرحله اول به برنامه زیر به دقت عمل کنید و در عدم تخلف از آن کاملا سختگیر باشید:

1- هر روز صبح بعد از نماز، با خداى خود شرط کنید که هرگز نگاه عمدى به نامحرم نکنید و از او در این مسیر استعانت جویید.

2- در طول روز کاملا مراقب خود باشید و هرگاه نفس شما را وسوسه کرد، بلافاصله با آن برخورد کنید و جلوى تخلفش را بگیرید.

3- شب بعد از نماز، چند دقیقه رفتارهاى روزانه‏ى خود را محاسبه کنید و در جدولى موارد تخلف یا اطاعت خود را یادداشت نمایید.

4- نسبت به موارد عدم تخلف خداى را سپاس گزارید و در موارد تخلف، استغفار نمایید و خود را تنبیه و سرزنش کنید و تصمیم جدى‏ترى براى مجاهده با نفس درروز بعد بگیرید. این برنامه را تا مدتى ادامه دهید و نتیجه را براى ما گزارش نمایید.

5- نمازهاى خود را کاملا با توجه، حضور قلب و دقت کامل بخوانید زیرا نماز بزرگ‏ترین عامل بازدارنده از کژى‏ها است و میزان قبولى نماز، متناسب با قوت بازدارندگى آن از فحشاست بنابراین هر قدر نماز بهتر باشد، دیگر اعمال نیز بهتر خواهند بود و هر اندازه نماز از حقیقت اصلى‏اش دور گردد، دیگر کنش‏ها نیز به ناهنجارى خواهند گرایید